KAŞ YAPARKEN

Nükleer santraller ve olur olmaz yerlere konuşlandırılmak istenen HES’ler yani Hidroelektrik santralleri başta olmak üzere, doğaya ve canlı yaşamına zarar veren tüm yatırımların durdurulması amacı ile “ANADOLU’YU VERMEYECEĞİZ!” sloganı ile “Büyük Anadolu Yürüyüşü” adı altında Ankara’ya doğru yola çıkan memleket aşığı, çevreci, aydın insanlarımızın terör örgütü bayrağını açtırmamak adına da olsa, yürüyüşleri sırasında Türk Bayrağını da açtırmamaları, onlara gönülden destekleyen biz, “sessiz çoğunluğun” yüreğine kor gibi düştü…

***

10 Nisan Pazar günü Bodrum/ Türkiye ayağında gerçekleşen Türk Bayrağı krizi; seçim sathı mahalline giren ülkemizde yine “masum kız rolü” kesmeye başlayan iktidarın, memleketi ne hale getirdiğinin en çirkin belirtisidir… Saat 13.00 sularında bir çok sivil toplum kuruluşu üyelerinin ve çevre gönüllüsü vatandaşların toplandığı İskele Meydanına yapılan etkinliğe destek vermek amacı ile HEPAR Bodrum İlçe teşkilatı üyeleri de katılmak istiyor. Ellerinde Türk bayrakları ile alana giriş yapan gruba organizasyon tertip komitesi üyesi Filiz Dizdar “Alınan karar gereğince, etkinlikte hiçbir siyasi ve dini içerikli pankart ya da bayrak taşınmayacak. Bu uygulama Türkiye genelinde yapılıyor bu nedenle bayraklarınızı kapatınız” diyerek müdahale ediyor. Aydın dediğimiz insanlarımızın bile düştüğü hali görüyor musunuz? Geri kalanlar ne yapsın…

***

Türkiye Cumhuriyetinde Türk Bayrağının düştüğü bu durumun “yegane sorumlusu” milli duygularımızı törpüleyip, bizi “ümmet” yapmaya çalışan bu iktidardır. Her karış toprağı şehit kanı ile yıkanmış Anadolu’nun, taşını toprağını, akarsuyunu, bataklığını, kuşunu, kurdunu sevip sayacaksın, lakin saygı duyduğun bu coğrafyayı temsil eden Türk Bayrağını açtırmayacaksın. Hem de Anadolu’da. Bu nasıl bir anlayıştır. Eğer bayrağınızı inkar ederek “enternasyonist” olacağınızı zannediyorsanız yanılıyorsunuz. Enternasyonalizm inkar içermez. Bu memleketin yurdunun toprağına taşına olduğu kadar, bayrağına da saygılı aydınlara ihtiyacı var. Akıllı olun. Kaş yaparken göz çıkarmayın…

“ÖSYM” DEN SONRA “YSK” DA İFLAS ETTİ

18/04/2011… YSK bir vatandaşın itirazı üzerine Gültan Kışanak, Sabahat Tuncel, Leyla Zana, Hatip Dicle, Ertuğrul Kürkçü, İsa Gürbüz, Salih Yıldız, Abdullah Kızılay, Harun Özcan, Şerafettin Efe, Nezir Sincan, ve Çiçek Otlu’nun adaylıklarını red ve ilan etti. Üstelik, bu adayların yerlerine yeni bir ismin konulamayacağı bilindiği halde adayları; “memnu hakların iadesi” ile ilgili mahkeme kararlarının olmadığı konusunda, hiç uyarmadan, yeni “TCK”yı dikkate almadan, “geçici aday listesini” bile açıklamadan alel acele. Üstelik “hukukun gereği” mazeretine sığınarak, hiçbir kaygı, insan hakkı, demokrat tutum gözetmeden. “Hak” da neymiş anlayışı içinde, cehalet ve kibirle yoğrulmuş bir pusu gibi.

***

Ve 19/04/2011… Önceden çok rahat tahmin edilebileceği gibi, “zorbalığı” şiar edinmiş bir anlayışın temsilcisi olan PKK destekli demokratlar(!) İstanbul’da yolcuları ile birlikte belediye otobüslerini, çalışanları ile birlikte banka şubelerini, çocuklarla birlikte bir SGK’nın bir çocuk bakım evini, molotofkokteyller ile saldırarak yakmaya çalıştı. Diyarbakır’da polisin karşısına belediyenin dozerleri ile çıktılar.. Bismil’de polisle çatıştılar. Sonuç, bir ölü, üç yaralı. Van’da yaklaşık 2 bin BDP’li, yolları trafiğe kapattı, banka şubelerine, resmi dairelere saldırdı. Hakkari Yüksekova’da 1’ri ağır, biri emniyet mensubu 7 kişi yaralandı. Mardin Nusaybin’de biri bebek 4 kişi yaralandı. Güneydoğu’da her yerde maskeli adamlar; taşlar, sopalar yaralama veya öldürme amaçlı havayi fişeklerle, molotof kokteylleri ile her yere saldırdı. İnsanlar korku içinde kaldı. Özellikle güneydoğuda “seçim öncesi”, YSK sayesinde “sessiz çoğunluk” anladı ki; burada devlet, mevlet yok. Ve… “Taraf olmayan, bitaraf olacak!”

***

20/04/2011… Deniz Baykal YSK’ya “Tuzak mı kuruyorsun kardeşim!” diye çıkıştı. Sesini duyan oldu mu, olmadı mı bilmiyorum. Ancak; “12 eylül 2010”, yani propagandaya alet olabilecek bir tarihte referandum kararı alırken bile “güvenirliğinden” şüphe duymadığımız YSK’nın Başkanı Ali Em; Yasadan doğan itiraz süresi var. Siyasi partilerle ilgili adayların itiraz süresi farklı, bağımsızların farklı. Bağımsız adayların itirazları olur mu, olmaz mı bunları değerlendireceğiz diyerek “red ve ilan” işinin ne kadar “yalapşap” gerçekleştiğini açıkladı. 21/04/2011… YSK Kararından vaz geçti ve tekrar başa döndü… Bu kez de “zorun hukuku yendiği” görüntüsü ortaya çıktı. Bu görüntü ile bile tatmin olamayan, her seçim döneminde “sonsuz vaadlerle” aldatılmış, üstelik “intikam” duyguları ile donanmış, istedikleri her şeyi “zorla alabileceğine” inandırılmış “ahmakların” kalkışmasını engellenemedi… Suriye’ye döndük.

***

Şimdi ne olacak? Bu kalkışmanın, bu kundaklamaların, cana kastların, bu ölen, yaralanan belki de ölecek olan insanların hesabını kim verecek? Kim devlete ve hukuğa karşı doğan güvensizliği onarabilecek? Kim oy kullanmaya giden “sıradan vatandaşın” yüreğindeki korkuyu silebilecek? Bu memlekette, her türden tehdit ve tedhişin sorumlusu “Silivri’ye istiflenmiş Ergenekoncular” değil miydi? Bunların uzantısı gazeteciler, yazarlar, askerler gözaltına alınırken “boynu kravatlı, yüzü maskeli teröristler” bu ülkeyi nasıl işgal etti? Bu memlekette doğru dürüst bir sınavı dahi yapamayıp çocuklarımızı yollara döken, kolluk kuvvetleri ile karşı karşıya getiren, pırıl pırıl gençlerimizi “sabıkalı” yapan ÖSYM’den sonra, YSK da iflas etmiştir… Bu belli de; seçimi demokratik meşruiyetini kaybetme noktasına getirecek kadar, yaptığı işten bihaber, öngörüsüz, “bu gariban emir kullarını” bu makamlara dikenlerin hiç mi günahı yok?

YA “UYUZ”U TETİKLERSE

Her ne kadar Sn. Büyüklerimiz ikide bir ÖSYM Başkanının yaptığı açıklamalardan “tatmin” olduğunu, şiddetle vurguluyorsa da, YGS’de “kişiye özel” kitapçıkların olduğu halde, “sınırlı sayıda” cevap anahtarı oluşturulduğu, üstelik soru kitapçıklardaki cevapların sıralanışında bir “şifrenin mevcudiyeti” ÖSYM Başkanı tarafından açıklandı… Bu arada gözden kaçtı ama, İstanbul’da sayıları 10 civarında olduğu söylenen okulda, “sadece kız öğrencilerin”, sınava alındıkları yani “haremlik-selamlık sınav” uygulamasının da başlatıldığı ortaya çıktı. Tabii “sehven”… ÖSYM bilgisayarlarının kimselere sormadan, “kendi halinde” bu işleri beceremiyeceği bilindiğine göre, kişilere özel kitapçıkların, “kişilere özel olmayan” cevaplama yönteminin, bazı kişi veya kurumlara dağıtılmadığı meselesi “karanlıkta” kalıyor.

***

Hal bu iken; sınava giren gençlerin devlete olan güvenlerinin sarsılmadığını veya bundan yararlanmak isteyenlerin olmadığını kim iddia edebilir ki? Her ikisi de mümkündür. Gelgelelim; ortada “sehven” sihirli kelimesi ile ifade edilen bir “yanlış” vardır ve yanlıştan “çıkar sağlayanların” olup olmadığı karanlıktadır. Peki böyle bir durumda gençleri eleştirmek “hak” mıdır?.. İşin yargıya bırakılmış olması onların “protesto” hakkını elinden alır mı? Gençlerin uyumadığını görünce; bir büyüğümüzün “Taksim’de bin kişiyi, iki bin kişiyi yürütmek, iki bin genci yürütmek problem değil. Onlar YGS sınavının karşısında tavır ortaya koyduklarını açıklarken, biz de kalkarız onların karşısına 5 bin, 10 bin genci koyarız” sözleri acaba, nasıl “bir ruh hali” ile söylenmiştir?

***

Bu anlayış, bu güç gösterisi son derece yanlıştır… Bir zamanlar bu ülkenin devrimci gençlerinin karşısına ülkücü gençleri çıkaran zihniyeti hortlatıp, Türklerin karşısına Kürtleri çıkarma gayretleri ortadayken, bir de bu ve benzeri tehditlerle sadece, “haklarını gaspedenlerin” cezalandırılmasını isteyen pırıl pırıl gençlerimizin karşısına, “kendi beslemelerini” bırakın çıkarmayı, aklından bile geçirenlerin “akıl sağlığından” şüphe ederim. Kaldı ki; ülkenin kaderini elinde tutanların ağızlarından çıkan kelimeleri “emir telakki” eden “meczupların” her zaman var olduğu ve olacağı düşünülürse, durumun vehameti de ortaya çıkar.

***

Büyük ihtimalle tesadüfen bu konuşmanın hemen ertesinde sadece ve sadece düşüncelerini açıklayan Ressam Bedri Baykam ve asistanı sokak ortasında bıçaklanmıştır… Saldırgana neden böyle bir saldırı yaptığı sorulunca verdiği cevap ise ilginçtir. “Bedri Baykam’ın görüşlerini sevmiyordum, ona uyuz oluyordum, o yüzden bıçakladım.” Yurttaşların vicdanında; saldırganın bu “pervasızlığını” acaba, psikolojisinin bozuk olduğunu gösterecek “doktor raporları” örtebilecek midir? Onun bu denli “sakıntısız” davranmasının altındaki sebepleri bu raporlar gizleyebilecek midir? Sayın Büyüklerimizin birbirine zıt görüşte olan milyonlarca kişinin kardeşçe yaşadığı bu ülkede, varlığı bilinen bu “hastalıklı ruhlar” sayesinde “uyuzun” her an tetikleyebileceğini bilerek konuşması her şeyden önce vazifesidir.

BUNLAR; KADDAFİ’Yİ BİLE ARATIR

Kim ne derse desin, Kıbrıs Barış Harekatı sırasında tüm dünya “Amerika’nın sözünü tut yoksa sefilleri oynarsın” diye akıl verirken, ABD’ye kafa tutup Türkiye’ye dost eli uzatan tek ülke olan Libya’nın lideri Muammer Kaddafi’nin “izlediği uyduruk, oyalayıcı, aldatıcı politikalar yüzünden”, yanında olamamamıza üzülenlerin sayısı hiç de az değildir. Hele hele ABD ve Birleşmiş Milletlerin, yalan yanlış nedenler üretip, Irak’ı nasıl talan ettiğini, ne hale getirdiğini “çaresiz ve üzüntü” içinde izledikten sonra, Libya halkının da, Irak’la aynı kaderi paylaşmak zorunda kalacağını, insan düşünmeden edemiyor.

***

Kaldı ki; Kaddafi’nin avantalarını budadığı ABD, Fransa, İngiltere ve İtalya’nın aralarında anlaşıp “BM kararları dışına çıkarak” hava harekatı yapması, bunların esas amaçlarının bu ülkeyi soyup soğana çevirmek olduğunu, herhalde çok açık bir biçimde göstermiştir. Eğer Libya’da yarın yönetim değişirse; bunlar “Libyalılara sıktıkları her merminin ücretini” yüzlerce misli ile yine Libya Halkına ödetir. Çünkü, “Nerde bu Fransa?” diye bas bas bağırıp “özgürlüğünü dilenirsen”, bedeli ağır olur… ABD’nin başını çektiği ve “varlığını dünya halklarını soyarak ve sömürerek sürdüren, emperyalist güçlerin”; şimdiye kadar “hayır için” bir şey yaptıklarını kim görmüş ki? O yüzden bir süre sonra bunların kucağına düşecek Libya Halkının maalesef “Muammer Kaddafi yönetimini” çok ama çok arayacağını, şimdiden söyleyebilirim.

***

Sanırım Şubat ayının ortaları idi. Cümleyi tam olarak hatırlayamıyorum ama, Oğul Seyfülislam Kaddafi, isyancıların bazı silah depolarını basıp, silahlandıklarını ve on binlerce kişinin Trablus'a gelmekte olduğunu belirterek, "Şu anda Bingazi'de sivillerin kullandığı tanklar dolaşıyor. Libya bir yol ayrımında. İster bugün reformlar konusunda anlaşalım, yoksa Libya kan gölüne döner” diyerek hem kaygılarını hem de muhalifleri ile anlaşabileceklerini dile getirmişti.. Buna karşılık muhalifler “sadece ve sadece ABD ve Birleşmiş Milletlerden müdahalesini” talep etti. Evet Kaddafi yanlış yapmaktadır ama muhaliflerin yöntemi de yanlıştır. Oyuna gelinmiş ve ekonomik bunalıma giren batıya aradığı fırsat adeta altın bir tepsi içinde sunulmuştur… Ve zamanı geldiğinde bu soyguncular, attıkları her bombanın karşılığını, kime hizmet ettiğini asla sorgulamadan ve sadece halkın haklarını gasp ederek tıkır tıkır tahsil edeceklerdir.

***

Sakın Kaddafi’nin “Yeşil Kitabını veya İslam sosyalizmi hikayesi” ile Libya’nın kurtulacağını falan düşündüğümü zannetmeyin. Otokratik yönetimlerin her türlüsüne karşı olduğumu söylemeliyim. Ancak bir gerçek var ki; ne Kaddafi’nin devrim komuta konseyinin, ne de Kaddafi ailesinin halk üzerindeki baskıcı tutumu; emperyalistlerin; “Libya’nın yer altı ve yer üstü servetleri” üzerine planladıkları yanında; hiç kalacaktır. Kendi iç dinamiklerini devreye sokamayıp, bileğinin gücü ile “özgürlük savaşını” veremeyenlerin kazancı; sadece “hayal kırıklıkları” olabilir. Kaldı ki; Türk Dışişlerinin Libya Halkının karşılaşması muhtemel, Irak benzeri “hazin sonu” bir nebze olsun önleyebilmek için gösterdiği çabanın nasıl tepki gördüğü de ortadadır.

UNUTULDULAR BİLE

“Ergenekon davaları” diye nam yapan yargılamaların, donandığı özel yetkiler yüzünden “terminatöre dönmüş” savcısının terfi ettirilerek bu davadan alınması sansasyon yarattı. Yaptıkları işlerden bihaber bazı iktidar milletvekilleri “yargılamalar aksayacak” diye ağlaşırken, Sn. Başbakanın “esas hatayı” siz yapıyorsunuz, diyerek böyle düşünen vekillerinin yüreğini soğuttu. Haklıydı da, artık böyle bir aksiliğe yer yoktu, zamanında önlemler alınmıştı. Artık, ne o “yargının işine” karışıyordu, ne de yargı “onun işine” karışacaktı.

***

Terfi ile görevine “şimdilik son verilen” savcının son talimatı ilahiyatçıların evlerinin Zirve Yayınevi soruşturması kapsamında aranmasıydı. Oysa arananlardan medyanın imajını “komedyene çıkardığı” Sn. Zekeriya Beyaz’ın, “Kararda yazan misyonerlik faaliyetleriyle ilgiliydi. Fakat o belgelerin hiçbirine dokunmadılar. Sadece Said- i Nursi'yle ilgili olan dokümanlar çok dikkatli bir şekilde incelendi. Onların hepsi teker teker alındı" demesi, aramalarda öyle bir amacın olmadığını göstermektedir. Hedef alınanların, hala “niye niyet neye kısmet” anlayışı ile ve sadece bir “suç yaratabilmek için delile ulaşma” amacına hizmet için, arandığını gösteriyor. Kısacası yetkililer kendi halkına “sağduyulu ve şefkatli” davranmamaktadır.

***

“Hadi ordan” demeyin, bu kanaate varmamın elbette bir sebebi var. Bakın; Trabzon savcılığına bir soruşturma kapsamında ifade veren Emniyet Başmüfettişi Levent Yarımel, İstihbarat Daire Başkanlığında bulunan bilgisayar sistemleri üzerinde, ülkemizde bulunan ‘tüm telefon şirketlerine ait’ telefon adres kayıtlarının, telefon görüşme detaylarının tutulduğunu söylüyor… “81 ilde görev yapan istihbarat personelinden şifre verilenler, ‘şifresi ile’ istihbarat dairesi başkanlığındaki bilgisayar sistemine bağlanarak bir telefon numarasının, adresini, kimleri aramış, kimler aramış, telefonun nerede (HTS) olduğunun sorgulanmasını yani Telefon Detayı Sorgulamasını yapabilir… İstihbarat Dairesi Başkanlığında bilgisayar sistemlerinde görevli olan personel, bu kayıtları değiştirebilir ve silebilir.” Diyor, daha ne desin… Devlet, her yeri ve herkesi izliyor da sadece İmralı’daki terörist başını izleyemiyor.

***

Demek ki; neymiş “herkes dinlenebilir”, toplanan bilgilere göre de gereği yapılırmış. Tabii neden ortalıkta bu kadar gazeteci, asker varken bu kez, neden ilahiyatçı fikir adamları seçildi diyebilirsiniz. Onun da bir sebebi var tabii. Malum gazetecilerin tutuklanması ABD ve AB tarafından ağır eleştiri almaktadır. Hele hele “İmamın Ordusu” kitap taslağı yüzünden tutuklanan gazeteci, 2007 de medyanın asker tarafından fişlendiğini anlatan “askerin medya notları” isimli haber ile Ergenekon Davası diye bilinen dava silsilesinin “sebepleri” arasında olunca, bu eleştiriler daha da şiddetlendi. Bu eleştirilere göğüs gerebilmek ve özellikle de “batılı dostlarına” hoş görünmek için bu kez de ülkemizde cirit atan “Hıristiyan misyonerlere” karşı çıkan ilahiyatçılar hedef alındı. Tutuklandılar ve maalesef seçim hengamesi içinde unutturuldular bile.