Günlerden bir gün “şeytanın” yolu bir köye düşmüş. Keyfi yerinde… Sırtını bir ağaca dayamış. Bakmış biraz ileride güzel bir kadın inek sağıyor. İneğin buzağısı da hemen ilerideki çite bağlı. Şeytan kadını epeyce izledikten sonra yerinden kalkıp, çite bağlı duran buzağının ipini gevşetmiş. Zaten anasının memesine koşmak için debelenip duran buzağının boynundaki ip çözülmüş. Buzağı koşarak annesini emmeye giderken süt kovasını devirmiş. Sağdığı sütün ziyan olduğunu görüp sinirlenen kadın eline geçirdiği odunu buzağıya öyle bir vurmuş ki hayvan yere yığılıp kalmış. Yavrusuna saldırıyı gören inek, annelik içgüdüsü ile bir tekmede kadını yere sermiş. Uzaktan geçmekte olan kadının kayınpederi ineğin, gelinini öldürdüğünü görünce, ineği tüfekle vurmuş… Silah sesini duyan koca, karısını yerde cansız yatarken, babasını da elinde tüfekle görünce silahını çekip babasını öldürmüş. Tabii kısa bir süre sonra gerçeği öğrenen genç adam, bu kadar acıya dayanamayıp intihar etmiş… Bütün bu olayları bir kenardan izleyen şeytan; "Bu felaketi de şimdi bana yüklerler, buzağının ipini gevşetmekten başka ne yaptım ben şimdi?” deyip, yavaş yavaş oradan ayrılmış. Daha 2009 da “yanlış kararlarda hakimlerin tazminat ödemesi” ile ilgili tasarı yasalaşırken, 2010 da Ergenekon sanığı Mehmet Haberal’ın kendini tahliye etmeyen hakimleri, tazminat ödemeye mahkum ettirmesinin hemen ardından 2011 de yasa “metamorfoz” geçirerek, “hakim ve savcıların bir soruşturma veya davayla ilgili işlemleri ve verdikleri her türlü karar nedeniyle ancak ‘devlet aleyhine’ tazminat davası açılabilecek” durumuna dönüştü. Bilindiği gibi artık, kişisel kusur, haksız fiil veya diğer sorumluluk nedenlerine dayanılarak hakim veya savcı aleyhine tazminat davası açılamayacak. Sözün özü artık, “insan hak ve özgürlükleri” hakimlerin ve savcıların iki dudağı arasında… Hele hele “Balyoz” gibi büyük davalarda, delilleri yakıp yok etmek varken neden“gizli bölmelere” saklandığı, üstelik bu belgelerin nasıl kolayca bulunabildiği dahi sorgulanmadan yani belgelerin “belge olup olmadığı” dahi belirlenmeden, insanlara “tavuk muamelesi” yapmak pek alâ mümkün olabilecek ve oluyor da. Bu aşağılamanın, karalamanın ne bir masrafı var ne de sorumluluğu…
İleri demokrasinin hüküm sürdüğü söylenen ülkemizde toplumsal kararlar alınırken daima önde tutulması gereken insan hak ve özgürlüklerinin, hakim ve savcılar eli ile olsa bile, “bir otorite tarafından askıya alınabilecek” olması, hikayemizdeki “şeytanın” ta kendisidir. Memleketimizdeki tüm sorunların ana kaynağı önce “insan hak ve özgürlüklerine” sonra da “insan emeğine” yapılan saldırılardır. Bu saldırıların bazen askeri darbelerle açıktan, bazen de bu gün olduğu gibi sivil rejimlerin yasalara uydurulan eli ile gerçekleşmesi, sonucu değiştirmez. Bir ülkede insanlar tavuklar gibi toplanıp gözaltına alınıyorsa, muhalif kurumlar basılıp duruyorsa, insanların Ergenekon sanıkları ile dost olmaları bile sorgulanabiliyorsa, bu şartlar altında durum hiç de iç açıcı değil demektir... Şeytan ne yaptı ki?
